Ren Shirley ren!

Sport en ik. Eigenlijk nooit echt een goede combinatie geweest. Vroeger op school al was gym niet echt mijn favoriete vak, omdat ik nu eenmaal niet de lenigste ben. Ik heb zeker drie judolessen gehad toen ik een jaar of 8 was, ook niet echt mijn ding bleek. Op de middelbare school vond ik alleen basketbal en rugby leuk, puur omdat ik daar enigszins goed in was. Maar dat was ook alleen omdat het moest. Verder deed ik niks aan sport, ook omdat ik een conditie van niks had. Toen ik eenmaal ouder was en samenwoonde met vriendlief, die wel sportief is, had hij me overgehaald om mee te gaan naar de sportschool. Zeker twee maanden heb ik het, weliswaar vaak met lood in de schoenen, volgehouden om zo’n twee á drie keer per week langs te gaan. Maand drie werd al moeilijker, steeds vaker verzon ik wel een smoesje om niet te gaan. Ook al zag ik resultaat bij mezelf, ik vond het gewoon niet leuk. En ja, als ik iets niet leuk vind om te doen, kan ik mezelf moeilijk motiveren. Dus al gauw was het abonnement op de sportschool alweer opgezegd. Jaren gingen voorbij, inmiddels was onze zoon er en dan denk je al helemaal niet aan sport. Ik niet tenminste, ik zat opgesloten in mijn ‘mama bubbel’.

Tot ik vorig jaar, tijdens een rit naar huis vanuit werk, ineens een hele rare ingeving kreeg (vond ik zelf). Ik zag mensen hardlopen en ineens dacht ik: “Misschien is dat wel wat voor mij, geen verplichting, gaan wanneer je wil, kan altijd, muziekje erbij en lopen!” Mensen om me heen dachten dat ik gek was geworden, maar nog geen drie dagen later stond ik blij voor de deur van een sportzaak, en had mijn eerste hardloopschoenen en broek gekocht. Vol enthousiasme begon ik s’avonds, na wat te hebben ingelezen op internet over trainschema’s en warming-ups, m’n eerste rondje te maken. Wat was ik trots, en dat ging 2 weken redelijk goed. Maar de zomer kwam eraan, ik was liever met andere dingen bezig of er was geen tijd en schoof het uit. Uiteindelijk waren de volgende smoezen alweer verzonnen. “De winter komt eraan, dat is niet goed voor een beginneling”, of “Ik heb geen tijd overdag en s’avonds ben ik moe na het werk en is het te laat.”

Maar ja, toch ging het weer knagen een paar maanden terug. Toen bedacht ik me; ik word ook ouder, m’n lichaam gaat slapper worden ooit, en straks is het te laat. Ik moet echt wat aan mijn conditie doen. En omdat kleine man toch nu naar school gaat en ik niet meer werk, heb ik zeeën van tijd. En zo komt het dat ik sinds begin april trouw 3 ochtenden in de week, zodra ik zoonlief naar school heb gebracht in m’n hardloop outfitje, lekker ga rennen. Favoriete muziek in mijn oren, mooie routes en ik vind het nog leuk ook! Volgens een vast schema en het eerste doel was om binnen 10 weken 5 kilometer( of 30 minuten) onafgebroken te gaan rennen. Inmiddels ben ik zover dat ik onafgebroken 3 keer 10 minuten kan rennen, wat ook bijna 5 kilometer is, nu alleen nog opbouwen zodat ik zonder pauzes ga lopen. Maar ik ben toch elke keer een beetje trots op mezelf dat ik het tot nu toe volhou, en wil echt naar dat half uur toewerken. Verschil qua uiterlijk merk ik nog niet, maar mentaal en qua uithoudingsvermogen merk ik zeker wel verbetering. En dat voor een a-sportieveling als ik! Op naar de 5 kilometer!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s