Bijna vakantie!

Dit jaar hebben we voor het eerst écht lang zomervakantie. Maar liefst 6 weken lang! Toen ik nog werkte, was drie weken het maximum en m’n vriend heeft er altijd vier. Maar nu ik niet meer werk, en zoonlief op school zit, ben ik dus aan de basisschoolvakantie gebonden. Heel eerlijk gezegd ben ik wel benieuwd hoe die zes weken gaan verlopen, want de laatste paar maanden botsten m’n kleine vriendje en ik meer dan ooit. Ik vind een 4,5 jarige die een duidelijk willetje en ook een grote mond heeft ontwikkeld (mede door wat hij op school oppikt) best pittig om te handelen soms. Tellen tot tien,twintig werkt na een tijdje ook niet meer en heb ik ook niet meer zo’n zin in als ik op een dag al steeds bezig ben met waarschuwen en corrigeren. Want meneertje weet heel goed hoe én wanneer hij me moet bespelen. De eerste keer ‘‘Ik haat je mama” is ook al gevallen, even deed het pijn, tot hij vroeg wat haten eigenlijk betekende en hij na die uitleg sorry zei. Ik hou gelukkig in mijn achterhoofd dat het maar een fase is en de boze buien ben ik al gauw vergeten als hij zijn kleine armpjes om me heen slaat en zegt dat hij van houdt en dat ik de allerliefste mama ben. *smelt*  En ik weet ook dat ik echt niet de enige ben die dit meemaakt en waarschijnlijk valt het bij ons nog allemaal reuze mee. Ik weet dat ik er alleen maar goed aan doe, want zonder sturing krijg je, naar mijn mening, juist van die ‘vervelende snotkinderen’. Dus ook deze, soms moeilijke, tijd neem ik voor lief.

Maar goed, vakantie dus. We hebben al een aantal jaar een caravan op een camping in Noord-Brabant, en alhoewel dit ons laatste jaar zal zijn, onze kleine vent heeft het er super naar zijn zin. Heeft vriendjes daar waar hij nu echt mee kan spelen en genoeg activiteiten en van alles om ons heen om die weken goed door te komen. Ik vind het eerlijk gezegd best lekker om daar niet meer continue te hoeven opletten, hij gaat zijn eigen gangetje, maar houdt zich dan prima aan de regels. Maar toch wil ik hem meer bieden dan alleen een camping elk jaar. Vandaar dat dit ons laatste jaar zal wezen zodat we vanaf volgend jaar gewoon lekker naar het buitenland kunnen gaan voor een week of twee,drie. Andere landen bezoeken, daar genieten van het prachtig weer, heerlijk eten en andere culturen, want dat vind ik ook belangrijk. Maar tot die tijd genieten we in het Braboantse land van de heerlijke tuin die we daar hebben, de kinderdisco’s, bosrijke omgeving en vooral van elkaar.

Dierenplaatjes, Minions en ander verzamelspul.

Vroeger vond ik het altijd al leuk. Van alles verzamelen en sparen en ruilen met vriendjes en vriendinnetjes. In mijn tijd had je bijvoorbeeld Flippo’s. Van die ronde schijfjes in zakken chips waar je een spelletje mee kon doen. Ik had een hele map vol en een rage dat het was! Nu ik zelf mama ben, vind ik het ook leuk om voor onze kleine man met zulke spaaracties mee te doen. Dat begon al toen hij baby was, maar nu hij ouder is, is het extra leuk. Zo is meneertje helemaal wild van de dierenplaatjes van Freek Vonk, de actie bij de Albert Heijn. Uitgebreid gaan we altijd aan tafel zitten als er weer nieuwe plaatjes zijn en pakken we het verzamelboek erbij, gaan de plaatjes sorteren, bekijken, lezen, voelen/ruiken (want dat kan dus ook tegenwoordig!) en terwijl hij dan de nummers opleest, zoek ik ze op en plakt hij ze erin. En verwondert kleine man zich elke keer over hoe stoer hij die meneer op de plaatjes vind “omdat hij al die dieren gewoon vasthoudt!” Gezellig en leerzaam deze momenten. Nog maar een paar plaatjes en dan is het boek vol! Om vervolgens waarschijnlijk in de kast te belanden bij de andere dierenplaatjes boeken van een paar jaar terug waar ook niet meer naar omgekeken wordt.

Maar oma A. (mijn moeder) is net zo, en die spaart weer de Minions van de Plus actie voor ons, omdat ik daar nooit boodschappen doe. Ik heb het dus niet van een vreemde. Nou vind zelfs ik die Minions helemaal geweldig, wat een leuke, schattige poppetjes! Ik ben helemaal niet van de figuurtjes, zo walg ik echt van Winnie de Pooh, Woezel en Pip en dat soort onzin, maar Minions zijn cool! Dus er ligt inmiddels ook een heel leger gele poppetjes hier én bij oma verspreid. Als je goed over die acties na gaat denken is het eigenlijk natuurlijk pure commerciele geldtrekkerij, maar oh, wat kunnen we er van genieten! Ben benieuwd wat de volgende verzamelhype wordt!

Oh, en als iemand nog dierenplaatjes over heeft, we hebben er nog 24 nodig! 🙂

Ren Shirley ren!

Sport en ik. Eigenlijk nooit echt een goede combinatie geweest. Vroeger op school al was gym niet echt mijn favoriete vak, omdat ik nu eenmaal niet de lenigste ben. Ik heb zeker drie judolessen gehad toen ik een jaar of 8 was, ook niet echt mijn ding bleek. Op de middelbare school vond ik alleen basketbal en rugby leuk, puur omdat ik daar enigszins goed in was. Maar dat was ook alleen omdat het moest. Verder deed ik niks aan sport, ook omdat ik een conditie van niks had. Toen ik eenmaal ouder was en samenwoonde met vriendlief, die wel sportief is, had hij me overgehaald om mee te gaan naar de sportschool. Zeker twee maanden heb ik het, weliswaar vaak met lood in de schoenen, volgehouden om zo’n twee á drie keer per week langs te gaan. Maand drie werd al moeilijker, steeds vaker verzon ik wel een smoesje om niet te gaan. Ook al zag ik resultaat bij mezelf, ik vond het gewoon niet leuk. En ja, als ik iets niet leuk vind om te doen, kan ik mezelf moeilijk motiveren. Dus al gauw was het abonnement op de sportschool alweer opgezegd. Jaren gingen voorbij, inmiddels was onze zoon er en dan denk je al helemaal niet aan sport. Ik niet tenminste, ik zat opgesloten in mijn ‘mama bubbel’.

Tot ik vorig jaar, tijdens een rit naar huis vanuit werk, ineens een hele rare ingeving kreeg (vond ik zelf). Ik zag mensen hardlopen en ineens dacht ik: “Misschien is dat wel wat voor mij, geen verplichting, gaan wanneer je wil, kan altijd, muziekje erbij en lopen!” Mensen om me heen dachten dat ik gek was geworden, maar nog geen drie dagen later stond ik blij voor de deur van een sportzaak, en had mijn eerste hardloopschoenen en broek gekocht. Vol enthousiasme begon ik s’avonds, na wat te hebben ingelezen op internet over trainschema’s en warming-ups, m’n eerste rondje te maken. Wat was ik trots, en dat ging 2 weken redelijk goed. Maar de zomer kwam eraan, ik was liever met andere dingen bezig of er was geen tijd en schoof het uit. Uiteindelijk waren de volgende smoezen alweer verzonnen. “De winter komt eraan, dat is niet goed voor een beginneling”, of “Ik heb geen tijd overdag en s’avonds ben ik moe na het werk en is het te laat.”

Maar ja, toch ging het weer knagen een paar maanden terug. Toen bedacht ik me; ik word ook ouder, m’n lichaam gaat slapper worden ooit, en straks is het te laat. Ik moet echt wat aan mijn conditie doen. En omdat kleine man toch nu naar school gaat en ik niet meer werk, heb ik zeeën van tijd. En zo komt het dat ik sinds begin april trouw 3 ochtenden in de week, zodra ik zoonlief naar school heb gebracht in m’n hardloop outfitje, lekker ga rennen. Favoriete muziek in mijn oren, mooie routes en ik vind het nog leuk ook! Volgens een vast schema en het eerste doel was om binnen 10 weken 5 kilometer( of 30 minuten) onafgebroken te gaan rennen. Inmiddels ben ik zover dat ik onafgebroken 3 keer 10 minuten kan rennen, wat ook bijna 5 kilometer is, nu alleen nog opbouwen zodat ik zonder pauzes ga lopen. Maar ik ben toch elke keer een beetje trots op mezelf dat ik het tot nu toe volhou, en wil echt naar dat half uur toewerken. Verschil qua uiterlijk merk ik nog niet, maar mentaal en qua uithoudingsvermogen merk ik zeker wel verbetering. En dat voor een a-sportieveling als ik! Op naar de 5 kilometer!

De allereerste schoolreis.

Sinds een half jaar zit mijn zoontje op de basisschool. Wat een veranderingen vinden er daar ineens plaats zeg! Moest ik niet alleen wennen aan het feit dat ik ineens van heel veel over de dag van mijn kind weten tot bijna geen enkele informatie krijgen over wat hij zoal doet, ook z’n gedrag nam snel andere vormen aan. Bijdehand, brutaal en vooral niet luisteren. Nu helpt het best als je je eerst inleest en weet dat deze veranderingen niet meer dan normaal zijn, maar toch was dat allemaal even slikken voor mij. Ineens moest ik mijn baby gaan loslaten.

Maar aan de andere kant heeft het ook voordelen. Sinds hij op school zit ben ik gestopt met werken, waardoor ik hem altijd lekker zelf kan halen en brengen en hij 1 keer in de week tussen de middag “gezellig” (meneer blijft namelijk liever over op school, dus hem mee naar huis krijgen is vaak een strijd) thuis eet. En ik kan dus vaak meehelpen op school als er weer eens een activiteit is. Zo heb ik met carnaval al eens geschminkt en heb ik me opgegeven om mee te gaan op schoolreis. Ik kan het namelijk nog niet over mijn moederhart verkrijgen om hem als 4,5 jarige naar een pretpark te sturen met één of andere moeder die ik zelf amper nog ken en misschien weinig ervaring met dit soort uitjes heeft. De gekste rampscenario’s flitsten al door m’n gedachte. Er vond een loting plaats over welke ouders er mee mochten die zich hadden opgegeven, en ik dacht: “Misschien maak ik meer kans als ik op het inschrijfformulier neerzet dat ik ervaring met groepjes kinderen heb.” Heb 12 jaar in de kinderopvang gewerkt en de juf weet dat, dus niet geschoten is altijd mis dacht ik. En warempel, ik werd uitgeloot en mag mee! Of het nu komt door die zin of gewoon geluk heb, weet ik niet.

Maar morgen is het dus zover! M’n zoontje zit met nog vier andere kindjes bij mij in een groepje en we gaan naar Drievliet! Kan me niet heugen dat ik daar ben geweest, en heb een hele instructielijst gekregen, maar we gaan er wat van maken hoor! Ben super benieuwd hoe m’n kind het zal vinden, maar het meest blij ben ik toch dat ik zelf een oogje in het zeil kan houden. Dat loslaten komt later wel…..

Blogger status: Newbie Shirley

Schrijven vind ik leuk. Heb ik altijd al goed gekund, kreeg ik al vanaf kleins af aan te horen. Zelf leuke blogs lezen doe ik graag, en enkel Facebook als uiting gebruiken is het ook niet echt. Want niet iedereen zit te wachten op verhaal nummer zoveel over zoonlief van vier, of de gebruikelijke dingen in het dagelijks leven. Dus waarom geen blog opzetten bedacht ik me? Hoewel het kan uitlopen op een online dagboek, hoop ik toch ooit eens een leuk groepje vaste lezers te bereiken.

Want daar wil ik het dus voornamelijk over hebben. Mijn leven als mama met alle voors en tegens, in de hoop enige herkenbare punten of juist discussies bij anderen op te roepen, maar ook mijn leven als mezelf, Shirley, degene die ik was vóór er mama tegen me gezegd werd.

Maar ook mijn interesses voor muziek, social media, televisie en fotografie of gewoon random dingetjes waar ik meningen over heb, wil ik graag delen.

Maar ja, wie ben ik dan? Mijn naam is Shirley, 31 jaar uit Rotterdam en moeder van een zoontje van 4,5 jaar. Daarnaast ben ik al 18 jaar (ja, je leest het goed, 18 jaar!) samen met mijn vriend en vader van onze zoon. Met zijn drietjes, onze poes en goudvis wonen we in een prachtig groene wijk in het oosten van Rotterdam. Sinds begin dit jaar ben ik gestopt met werken na 12 jaar in de kinderopvang te hebben gewerkt, Mijn zoontje ging naar de basisschool en ik had de luxe om te kunnen stoppen met werken, wat me prima bevalt, want je kind zelf elke dag naar school brengen en halen is toch best fijn, en herinner me uit mijn eigen jeugd niet anders als dat ik dat zelf ook erg prettig vond. Maar nu ik een half jaartje thuis zit, wil ik toch wel mijn horizon weer gaan verbreden, enkel huisvrouw zijn is niets voor mij.

Zo ben ik van plan om over een tijdje een fotografiecursus te gaan om zodoende beroepsfotografe te worden. Mooi te combineren met een blog toch?

Maar voornamelijk zal ik dus mijn mama perikelen en alle dingen waar je tegenaan loopt als je moeder van een schoolgaande kleuter bent hier loslaten.

Voel je altijd vrij om een comment achter te laten!