Bijna vakantie!

Dit jaar hebben we voor het eerst écht lang zomervakantie. Maar liefst 6 weken lang! Toen ik nog werkte, was drie weken het maximum en m’n vriend heeft er altijd vier. Maar nu ik niet meer werk, en zoonlief op school zit, ben ik dus aan de basisschoolvakantie gebonden. Heel eerlijk gezegd ben ik wel benieuwd hoe die zes weken gaan verlopen, want de laatste paar maanden botsten m’n kleine vriendje en ik meer dan ooit. Ik vind een 4,5 jarige die een duidelijk willetje en ook een grote mond heeft ontwikkeld (mede door wat hij op school oppikt) best pittig om te handelen soms. Tellen tot tien,twintig werkt na een tijdje ook niet meer en heb ik ook niet meer zo’n zin in als ik op een dag al steeds bezig ben met waarschuwen en corrigeren. Want meneertje weet heel goed hoe én wanneer hij me moet bespelen. De eerste keer ‘‘Ik haat je mama” is ook al gevallen, even deed het pijn, tot hij vroeg wat haten eigenlijk betekende en hij na die uitleg sorry zei. Ik hou gelukkig in mijn achterhoofd dat het maar een fase is en de boze buien ben ik al gauw vergeten als hij zijn kleine armpjes om me heen slaat en zegt dat hij van houdt en dat ik de allerliefste mama ben. *smelt*  En ik weet ook dat ik echt niet de enige ben die dit meemaakt en waarschijnlijk valt het bij ons nog allemaal reuze mee. Ik weet dat ik er alleen maar goed aan doe, want zonder sturing krijg je, naar mijn mening, juist van die ‘vervelende snotkinderen’. Dus ook deze, soms moeilijke, tijd neem ik voor lief.

Maar goed, vakantie dus. We hebben al een aantal jaar een caravan op een camping in Noord-Brabant, en alhoewel dit ons laatste jaar zal zijn, onze kleine vent heeft het er super naar zijn zin. Heeft vriendjes daar waar hij nu echt mee kan spelen en genoeg activiteiten en van alles om ons heen om die weken goed door te komen. Ik vind het eerlijk gezegd best lekker om daar niet meer continue te hoeven opletten, hij gaat zijn eigen gangetje, maar houdt zich dan prima aan de regels. Maar toch wil ik hem meer bieden dan alleen een camping elk jaar. Vandaar dat dit ons laatste jaar zal wezen zodat we vanaf volgend jaar gewoon lekker naar het buitenland kunnen gaan voor een week of twee,drie. Andere landen bezoeken, daar genieten van het prachtig weer, heerlijk eten en andere culturen, want dat vind ik ook belangrijk. Maar tot die tijd genieten we in het Braboantse land van de heerlijke tuin die we daar hebben, de kinderdisco’s, bosrijke omgeving en vooral van elkaar.

De allereerste schoolreis.

Sinds een half jaar zit mijn zoontje op de basisschool. Wat een veranderingen vinden er daar ineens plaats zeg! Moest ik niet alleen wennen aan het feit dat ik ineens van heel veel over de dag van mijn kind weten tot bijna geen enkele informatie krijgen over wat hij zoal doet, ook z’n gedrag nam snel andere vormen aan. Bijdehand, brutaal en vooral niet luisteren. Nu helpt het best als je je eerst inleest en weet dat deze veranderingen niet meer dan normaal zijn, maar toch was dat allemaal even slikken voor mij. Ineens moest ik mijn baby gaan loslaten.

Maar aan de andere kant heeft het ook voordelen. Sinds hij op school zit ben ik gestopt met werken, waardoor ik hem altijd lekker zelf kan halen en brengen en hij 1 keer in de week tussen de middag “gezellig” (meneer blijft namelijk liever over op school, dus hem mee naar huis krijgen is vaak een strijd) thuis eet. En ik kan dus vaak meehelpen op school als er weer eens een activiteit is. Zo heb ik met carnaval al eens geschminkt en heb ik me opgegeven om mee te gaan op schoolreis. Ik kan het namelijk nog niet over mijn moederhart verkrijgen om hem als 4,5 jarige naar een pretpark te sturen met één of andere moeder die ik zelf amper nog ken en misschien weinig ervaring met dit soort uitjes heeft. De gekste rampscenario’s flitsten al door m’n gedachte. Er vond een loting plaats over welke ouders er mee mochten die zich hadden opgegeven, en ik dacht: “Misschien maak ik meer kans als ik op het inschrijfformulier neerzet dat ik ervaring met groepjes kinderen heb.” Heb 12 jaar in de kinderopvang gewerkt en de juf weet dat, dus niet geschoten is altijd mis dacht ik. En warempel, ik werd uitgeloot en mag mee! Of het nu komt door die zin of gewoon geluk heb, weet ik niet.

Maar morgen is het dus zover! M’n zoontje zit met nog vier andere kindjes bij mij in een groepje en we gaan naar Drievliet! Kan me niet heugen dat ik daar ben geweest, en heb een hele instructielijst gekregen, maar we gaan er wat van maken hoor! Ben super benieuwd hoe m’n kind het zal vinden, maar het meest blij ben ik toch dat ik zelf een oogje in het zeil kan houden. Dat loslaten komt later wel…..

Blogger status: Newbie Shirley

Schrijven vind ik leuk. Heb ik altijd al goed gekund, kreeg ik al vanaf kleins af aan te horen. Zelf leuke blogs lezen doe ik graag, en enkel Facebook als uiting gebruiken is het ook niet echt. Want niet iedereen zit te wachten op verhaal nummer zoveel over zoonlief van vier, of de gebruikelijke dingen in het dagelijks leven. Dus waarom geen blog opzetten bedacht ik me? Hoewel het kan uitlopen op een online dagboek, hoop ik toch ooit eens een leuk groepje vaste lezers te bereiken.

Want daar wil ik het dus voornamelijk over hebben. Mijn leven als mama met alle voors en tegens, in de hoop enige herkenbare punten of juist discussies bij anderen op te roepen, maar ook mijn leven als mezelf, Shirley, degene die ik was vóór er mama tegen me gezegd werd.

Maar ook mijn interesses voor muziek, social media, televisie en fotografie of gewoon random dingetjes waar ik meningen over heb, wil ik graag delen.

Maar ja, wie ben ik dan? Mijn naam is Shirley, 31 jaar uit Rotterdam en moeder van een zoontje van 4,5 jaar. Daarnaast ben ik al 18 jaar (ja, je leest het goed, 18 jaar!) samen met mijn vriend en vader van onze zoon. Met zijn drietjes, onze poes en goudvis wonen we in een prachtig groene wijk in het oosten van Rotterdam. Sinds begin dit jaar ben ik gestopt met werken na 12 jaar in de kinderopvang te hebben gewerkt, Mijn zoontje ging naar de basisschool en ik had de luxe om te kunnen stoppen met werken, wat me prima bevalt, want je kind zelf elke dag naar school brengen en halen is toch best fijn, en herinner me uit mijn eigen jeugd niet anders als dat ik dat zelf ook erg prettig vond. Maar nu ik een half jaartje thuis zit, wil ik toch wel mijn horizon weer gaan verbreden, enkel huisvrouw zijn is niets voor mij.

Zo ben ik van plan om over een tijdje een fotografiecursus te gaan om zodoende beroepsfotografe te worden. Mooi te combineren met een blog toch?

Maar voornamelijk zal ik dus mijn mama perikelen en alle dingen waar je tegenaan loopt als je moeder van een schoolgaande kleuter bent hier loslaten.

Voel je altijd vrij om een comment achter te laten!